Çiçek Akyol

Avrupa El Ele Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni

26.02.2017 - 15:15
1374
1
10
Yazı Boyutu:    
Kuşları, kedileri, köpekleri ve çiçekleri rahat bırakın artık!

Eskiden çok eskidendi…

Her sabah yoğun kuş sesiyle uyanırdım. Evimiz bahçeliydi. Ve hemen hemen her meyvenin ağacından vardı bahçemizde.

Yani şimdiki gibi çalar saatle değil kuş sesiyle uyanırdım.

Soğuk kış gecelerinde soba sönmeye başlayıp ev soğuduğunda hiç üşümezdim.

Ayak ucumda doğal ısıtıcım Duman isimli kedim vardı. Her zaman değil tabi…

Bazen yastığımın üstünde uyurdu. Mırlamasına uyanırdım.

Yastığımın üstünde beni izlerken bulurdum bazen de…

Göz göze gelirdik. Sanki haydi uyan artık ya der gibi bakardı.

Köpeğim Gümüş vardı bi de…

Sesimin tonuna göre davranışlarını ayarlardı. Neşeliysem o da hoplar zıplardı. Oyun isterdi sürekli.

Şimdi bunları yazarken bile gözlerimin dolu dolu olmasına sebep olan işte bu güzellikler…

Durgunsam, sesim buruksa, üzülmüşsem sessizce gelir dizimin dibinde oturur önce,

sonrasında patilerini yayar, usulca yaslanır dizime bir yüzüme bir yere bakar…

Öylece bekler…

Pikniğe gittiğimizde saatlerce top oynarız. Kaçırdığımız tüm topların peşinden o koşar.

Ne ilginçtir… Koşu yarışı yaparız, benim onu geçebilmem asla mümkün değildir.

Koşarız o öndedir ama nasıl olursa koşuyu hep ben kazanırdım.

Bitiş noktasında neden hep beni beklerdi ve neden hep ben kazanırdım?

İki bahçemiz vardı. Biri küçüktü ve sadece çiçekler vardı. Renk renk, mis kokulu çiçekler…

Her çiçeğin rengini ve kokusunu bilirim yani.

Hangisi ne kadar zamanda büyüdüğünü, ne kadar su istediğini, güneşi mi gölgeyi mi sevdiğini…

Bi de meyve ağaçları var…

Hangi ağaç ne zaman çiçek açar, ne zaman meyveye durur… O meyve ne zaman olgunlaşır. Hepsini yaşayarak gördüm.

Babam tek tek yaprakları okşardı. Özenle sulardı. Tek çürük meyve çıkmazdı bu bahçeden.

Hele kuşlar yok mu o kuşlar…

Her sabah cıvıl cıvıl, şımararak şarkı söyler gibi ötüşmeleri…

Hadi kalksana, bak hayat nasıl güzel…

Hadi uyuduğun yeter der gibi seni senden alırlar…

Yıllarca kedim, köpeğim, kuşlarım hayatımda hep oldu…

Hayatım pek çok anını onlarla paylaştım. Elimle besledim.

Şimdi sorarsanız onlarla ilgili hatırladığın hiç kötü bir anın yok mu diye?

Vallahi yok.

Tek olumsuzluk yok.

İyi ama nasıl, niye yok…

Dostlarımızla hatta aile bireylerimizle bile tartışmaz mıyız, küsmez miyiz.

İyi ama bir terslik yok mu bu işte.

Bizim her türlü hareketimize rağmen onlar sadece yoğun sevgi veriyorlar.

Yıllarca kuşlarımdan, kedimden, köpeğimden, çiçeklerimden yana hatırlamak istemediğim tek bir an bile yok.

Ama ailem dahil insanlardan yana çooook var.

Gerçekten bu işte bir terslik yok mu?


Yorumlar

Macihangikanalda.com

16.10.2017
Ne kadarda güzel yazmışsıniz. Acı ama çok haklısınız

Üye Ol



Üye Girişi