01.02.2020 - 17:22
2517
12
Yazı Boyutu:    
"Kendi halim diye bir yer var. Çoğu zaman oradayım". Takılıyorum işte. 

Düşünceler ve duygular karma karışık. Yaşadıklarıma anlam vermek istiyorum. "Neyi? Nerede? Yanlış yaptım."yada "Neden bunları yaşadım " sadece? Takılıyorum işte.

Kendi halimle. Kendi kurmuş olduğum dünyamda. Örümcek ağı gibi beynim. Ve ben yorgunum, Her şeyin bir çözümünün var olduğunu biliyorum. Soruyorum kendime " Ben kimim? Neden her şeyin en zorunu yaşıyorum. Yada yaşamak zorunda bırakılıyorum." Beynim yoruluyor. Ruhum sıkışıyor. Geçmişim geleceğim bir birine karışmış. Ben hangi zamanı yaşıyorum. Sadece sorularda kalıyor. Geçmişten gelen özlemlerim var, kaybettiklerim.. 

Konuşuyorum kendi kendime. 

Anılar bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden ve ben onlarla sohbet ediyorum. Çocukluğumdan gençliğime, Anne olduğum, ilk evladımı kucağıma aldığım günlere. Sonra yüreğimde ki acıyla, toprağa emanet ettiğim canımın parçası kızımın sesi yankılanır gibi oluyor. Onun kıvırcık saçlarını her gün değişik şekilde ördüğüm okula gönderdiğim o günler. 

İşte ben " Kendi halim diye bir yer var. Çoğu zaman oradayım " dediğim yerde anılara takılarak yaşıyorum.

Zamanda yolculuk bu olsa gerek. 

Üye Ol



Üye Girişi