Yaşar Kemal: Beni okuyan katil olmasın..

 

Yaşar Kemal'in cenazesi yarın toprağa veriliyor

01.03.2015
Yazı Boyutu:  
 
14 Ocak 2015'de solunum yetmezliği nedeniyle İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi'ne kaldırılan Yaşar Kemal yoğun bakımda tedavi altına alınmıştı.
 
Yapay solunum desteği uygulanan Kemal'in, çoğul organ yetersizliği de ortaya çıkmıştı. Kemal tedavi altına alındıktan 1.5 ay sonra dün 92 yaşında hayatını kaybetti. 
 
 
Yaşar Kemal'in cenazesi 2 Mart  Pazartesi günü Teşvikiye Cami'nde kılınacak namazın ardından Zincirlikuyu mezarlığında toprağa verilecek. Pazartesi günü saat 15.30'da da Lütfi Kırdar Kongre Merkezi'nde anma töreni düzenlenecek.
 
HASTANEDE AÇIKLAMA
 
Ünlü yazar Yaşar Kemal, tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti. Yaşar Kemal'in ölümüyle ilgili İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi'nde basın toplantısı yapıldı.
 
Ölümü, PKK'ya silah bırakma çağrısının yapıldığı güne denk gelen Türkiye'nin efsane yazarı Yaşar Kemal'i 11 Kasım 2014 tarihinde Fahri Doktora ünvanı verilldiği Bilkent üniversitesi'nde katılamadığı törene gönderdiği barış mesjını yayımlayarak anıyoruz:
 
"BİZİM ÇAĞIMIZDA ROMANCILARIN BAŞI BELADADIR"
 
Usta yazar “Bizim çağımızda romancıların başları beladadır” ifadeleriyle başladığı mesajında romanın önemini ise şu sözlerle paylaştı; “İnsanları en çok yalana, zulme, bütün kötülüklere karşı roman uyarır.”
 
Mesajında doyumsuzlar toplumunun yaratıldığını da vurgulayan yazar romanın böyle bir toplumu isteyenler için büyük tehlike olduğunu çünkü romanın insanlara insan olduklarını söylediğini belirtti.
 
Usta yazar Yaşar Kemal'in mesajının devamı şöyle;
 
Onca acıyı, zulmü, savaşı, doğa kırımını romanda yeniden yaratarak yaşayan insan, insan gibi yaşamayı özler, değerlerine sahip çıkar.
 
Türk Edebiyatı’nda büyük yıldızlar vardır. Hikâyeci Sait Faik de bunlardan biridir. O bizim kuşağın ustasıdır. Onu yakından tanıyordum.
 
Bir gün bana “Gel seninle edebiyata getirmek istediklerimizi anlatalım” dedi.
 
Ben de “İyi olur anlatalım” dedim.
 
 “Başlayalım öyleyse.”
 
 “Başlayalım” dedim.
 
Ve başladık:
 
“Bir; benim kitaplarımı okuyan katil olamasın, savaş düşmanı olsun. İki; insanın insanı sömürmesine karşı çıksın. Kimse kimseyi aşağılayamasın. Kimse kimseyi asimile edemesin. İnsanları asimile etmeye can atan devletlere, hükümetlere olanak verilmesin. Benim kitaplarımı okuyanlar bilsinler ki, bir kültürü yok edenlerin kendi kültürleri, insanlıkları ellerinden uçmuş gitmiştir. Benim kitaplarımı okuyanlar yoksullarla birlik olsunlar, yoksulluk bütün insanlığın utancıdır. Benim kitaplarımı okuyanlar cümle kötülüklerden arınsınlar.”
 
Bütün kötülükleri saydık, kötülükler uzadı gitti. Kötülükler zulümler bitmiyordu. Sonunda “bizim kitaplarımız ,“demeye başladık, eninde sonunda biz iki yazarız. “Bu kadar savaşı, zulmü bizim kitaplarımız ortadan kaldıramaz ki.”
 
“Kaldıramaz,” dedim.
 
Sait:
 
“Dur,” dedi, “buldum” dedi. “Bizim kitaplarımız yalnız kalmayacak” dedi. “Nâzım Hikmet de var. Kitaplarımızı okuyanlar onu da okuyacak.”
 
Ben “Melih Cevdet de var,” dedim, “Orhan Kemal de.”
 
Sonra çok insan çok çok yazar da saydık. Çok kitap saydık.
 
Bu çağda halktan kopmuş bir sanata inanmıyorum. Şunu söylemek istiyorum ki ben "angaje",  bağımlı bir yazarım. Kendime ve söze ve insanın onuruna bağımlıyım.
 
Bilinçli olarak ben aydınlığın türküsünü, iyiliğin, güzelliğin türküsünü söylemek istedim.  Romanlarım yaşam gibi doğru söylesin, yaşamla birlik olsun istedim. Çünkü yaşam umutsuzluktan umut üretmektir.  İnsan umutsuzluktan umut üreterek bugüne kadar gelmiştir.
 
 
 
 

Üye Ol



Üye Girişi